Bakit ganun? Etong mga lumipas na araw, masyado akong naging emosyonal sa isip.. kapag may napapanood akong nakakalungkot o kapag may naiisip ako, di ko maiwasang maging malambot at maiyak iyak. Mas nagiging sensitive ako ngayon at hindi ko alam kung anong dahilan…

Kagabi, pinagusapan namin ni special someone yung pinagkwentuhan nila ng utol niya. Naiinis ako dahil yung mga bagay na din a kelangan sabihin ay binaggit niya. Naiinis ako dahil ayokong maalala na minsan nasabi ko ang mga bagay na yun o nagawa ko yung mga bagay nay un. May dagdag bawas pa siya. Sabi ko nga sa kanya na hindi siya pwede maging writer dahil ine-edit nya ang mga linyang di naman nanggaling sa kaniya.sinabi ko rin na pang-tsimis lang ang ginagawa niya.

Bumalik tayo sa pinagusapan ng utol niya. Habang kausap niya ko sa cellphone, pinipigilan ko ang sarili kong maiyak. Naiinis ako dahil nakita niya ang soft side ng pagkatao ko na pilit kong tinatago sa ibang tao. Napagusapan daw nila ang tungkol sa pagiging hiwalay ng nagbigay buhay at hininga sakin.

Oo tama, totoong mukha akong pera na hindi ko matanggihan ang binibigay sakin kapalit ng pagmamahal. Pero hindi ko pa rin maiaalis na mas namamayani ang nararamdaman ko. Naniniwala ako na lahat ng tao ay may kanya kanyang kahinaan. Lahat ng nasa mundo ay balance. Yin-yang (yun yung pinagayahan ng logo ng sugo na gawa ng GMA, kung familiar kayo).

Kaya ayun, habang nagiisip ako ng susunod kong sasabihin, nalulungkot ako dahil naiisip ko na iniisip ng iba na kayang tapatan ng simpleng bagay ang pusong naghahanap ng totoong mararamdaman at magpaparamdam nito.

Masaya nga ako dahil nakakatanggap ako ng mga hinihingi ko, o mga luho. Pero syempre makukumpleto lang pagkatao ko kung maghihilom kahit konti ang sugat na simula pagkabata ay matagal nang nakabukas.

bad trip na buhay to.. habang binabasa ko ng paulit ulit ang libro ni bob ong mas nahahapet akong bumili ng bagong libro.. out na kasi ang pangliman libro niya "MAC ART HUR".. gusto ko rin bumili ng mga nawala sakin na libro niya.. pakiramdam ko may kumuha.. o di kaya natuwa at pinang patay nalang ng ipis o lamok.. naaalala ko tuloy si special someone ko, dahil kanina inantay niya ko ng tatlong oras sa labas ng room [kung alam niyo ang init dito sa pinas malamang maaawa kayo sa kaniya] at binabasa niya ang "bakit baliktad magbasa ang mga pilipino", pagkalabas ko ng classroom sinabi niya na astig talaga si bob ong hanggang sa paguwi namin dito sa bahay.. isinulat pa niya at pinabasa niya sakin ang tungkol sa taong tumatambay sa starbucks, kung gano sila katalino para lang ipakita na paSOSYAL sila.. aaminin ko, hindi kami elitista hindi din kami jologs. kung dalawa lang ang mamamayan dito sa pilipinas, tiyak wala kami doon. dahil maraming uri ng mamamayan at ang nagsasabing dalawa lang ang uri dito ay tumitingin ng mababa sa ating bansa. siyang tunay ayon sa aking pananaw [note: paalala, ito ay aking blog at ito ay aking isipan hindi lingid sa aking kaalaman na meron tayong ibat ibang pananaw o opinion sa bawat usapin o ideya], hinahati ng mapagmataas ang pilipinas para sila ang makinabang, crab mentality baga. gusto nito panatilihin na mababa ang mababa para makinabang ang nakatataas. nakakadismaya diba? tama ang sabi ni bob ong "TAYO MISMO" ang problema. kaya naman natin solusyunan ang cancer ng bansa, kung kaya rin nating magsimula lahat sa pinakasimula muli. TAYONG LAHAT, WALANG MATAAS AT MABABA.. di natin kaya magtulungan kung may negatibong pagiisip ang bawat isa sa kapwa.. lahat tayo ay PILIPINO. bakit nga ba kelangan pang hatiin sa dalawa e iisa lang naman ang katawagan sa atin.. "PINOY"